“Zorg dat je een diagnose krijgt”

Coby Timmerman (71) luisterde naar haar lichaam en wist zeker dat er iets mis was, ook al vonden de artsen niets. Toen ze eindelijk de diagnose osteoporose kreeg, was dat een keerpunt. “Dat gaf me zo’n rust.”

In 2021 viel Coby op haar rug, waarna twee lange jaren van tobben en pijn volgden. “Ik ben bij de huisarts, fysiotherapeut, de neuroloog geweest, maar allemaal vonden ze niets.” Maar de pijn bleef. “De neuroloog liet een scan van mijn lage rug maken, hoewel ik vooral pijn hoger in mijn rug had, bij mijn longen. Dat gaf ik ook aan, maar er werd niet geluisterd. Pas toen ik na een second opinion bij de longarts kwam, werd ik serieus genomen. De longarts zei: ‘Er is weliswaar op de röntgenfoto’s niets te vinden bij je longen, maar ik wil zeker weten dat ik niets mis. Ik laat een scan maken van je longen en je bovenlichaam’.” Dat was het moment dat er eindelijk een diagnose werd gesteld, vertelt Coby. “In die scan waren breukjes in mijn wervels zichtbaar, waarna ik eindelijk een DEXA-scan kreeg om mijn botdichtheid te meten. Daaruit bleek dat ik ernstige osteoporose had.”

Last van bijwerkingen

“Het klinkt gek, maar die diagnose gaf me veel rust. Tot die tijd had ik het gevoel dat ik steeds met mezelf liep te leuren, en dat beheerste mijn leven op een negatieve manier. Nu wist ik wat ik had, en dat er medicijnen tegen waren.” Toch bleef het ook na de diagnose nog moeilijk. De huisarts schreef bisfosfonaten voor, maar daarvan kreeg Coby veel bijwerkingen. “Door de medicijnen die ik één keer per week slikte voelde ik me drie van de zeven dagen niet lekker.” Ook een andere dosering leverde problemen op.

Naar de osteoporosepoli

“Uiteindelijk heb ik zelf contact opgenomen met de osteoporosepoli. De osteoporoseverpleegkundige luisterde goed naar mijn verhaal en zei dat ik beter onder behandeling van een endocrinoloog kon komen. Die arts schreef me een infuus met aclasta voor. Dat heb ik nu drie keer gehad, en het gaat goed. En verder slik ik calcium en D3. De endocrinoloog zei tegen me: ‘Houd er rekening mee dat je een chronische ziekte hebt’. Dat was belangrijk voor mij, op een bepaalde manier gaf me dat richting. Dit is nu mijn nieuwe realiteit.”

Aangepaste tuin

Die nieuwe realiteit geeft Coby zelf vorm. Ze zorgt voor voldoende rust – “ik rust elke middag” en heeft tegen haar vrienden en familie gezegd dat ze het niet steeds over de osteoporose wil hebben. “Als er iets is dan vertel ik het wel. Ik heb osteoporose maar bén geen osteoporose, zeg ik tegen ze.” Tuinieren, haar hobby, doet ze nog steeds, maar op de manier die nu bij haar past. “Ik heb een gedeelte van mijn tuin `makkelijker’ gemaakt, zodat ik dat deel zelf zoveel mogelijk kan bijhouden. Verder doet een tuinman de grote dingen voor mij, en mijn partner helpt mee.” Ze kan niet meer oppassen op haar tweede kleindochter, maar de meisjes komen regelmatig voor logeerpartijtjes. “Dat is eigenlijk veel leuker.”

Betekenisvol leven

“Het is voor mij belangrijk om actief te zijn – ik fiets, wandel, ga naar het filmhuis, musea en theater, en doe vrijwilligerswerk naast het gewone dagelijkse leven. En ook mijn begripvolle partner is heel belangrijk – dat zijn de dingen die mijn leven betekenisvol maken.”

Advies

Haar advies voor andere mensen met osteoporoseklachten: “Zorg dat je een diagnose krijgt. Laat je niet afschepen als je zelf het gevoel hebt dat er iets in je lichaam niet klopt. Je bent echt geen zeurpiet, je voelt wat je voelt – en dat is geen onzin.”